VDTW – Hoe het “Stille Zuie” zijn stilte verloor

28 april 2013

Van Dam Tot Wurft – april 2013

[custom_frame_left shadow=”on”]
201304oud
[/custom_frame_left]
Het Stille Zuie stond nu niet bepaald bekend als een wijk, waar de bewoners konden beschikken over een behoorlijke woonruimte en dit is nog maar zacht uitgedrukt. De woninkjes waren erg klein en je kunt je nu nog maar nauwelijks voorstellen, dat er behoorlijk grote gezinnen woonden, die hun kinderen bijna letterlijk moesten “opstapelen”.

 
 
De meeste huisjes dateerden uit de tweede helft van de 19e eeuw en vormden bij elkaar een bijzonder buurtje “Het stille Zuie”. Het lag tussen de Hoofdstraat en de Abraham van Rooyenstraat en tussen deze twee straten lag een verbindingsweg, de Kabeljouwsteeg genaamd.. De naam Kabeljouwsteeg was weliswaar de officiële naam, maar al gauw kreeg dit steegje de bijnaam “Bloeddam”. Deze naam vond zijn oorsprong in het feit, dat bij de waterput, die midden op deze dam stond, regelmatig varkens werden geslacht, waarbij er veel bloed vloeide. Vandaar deze volksnaam.
Ondanks de gezelligheid, die dit buurtje kenden, waren de woonomstandigheden erbarmelijk. In de winter sneeuwde het door het dak heen en lagen de dekens ’s morgens soms bedekt met een laag sneeuw. Op bijgaande foto uit 1890 uit het fotoarchief van het GON, zie je een idyllisch plaatje met het besneeuwde Stille Zuie, maar reken maar, dat er kou geleden werd.

In het begin van de 20e eeuw vond er in Noordwijk een inventarisatie plaats naar de woonomstandigheden en het Stille Zuie sloeg daarbij niet zo’n best figuur. Men trachtte verschillende woningen onbewoonbaar te laten verklaren, maar dit lukte niet, omdat de gemeenteraad terugdeinsde voor de financiële gevolgen. Daarna bleef het letterlijk stil in het Stille Zuie. Je kunt je het nauwelijks voorstellen, maar tussen deze wirwar van woninkjes, klompenhokken, kippenhokken e.d. heeft er ook nog een autoplaatwerkerij en autospuiterij gezeten. Dit bedrijf werd in 1965 opgericht door Hidde Gorter uit Friesland. Het begon met een huisje, maar toen er later meer huisjes vrijkwamen huurde hij die van Marie Verloop en breidde daarmee zijn bedrijf uit.

In de zeventiger jaren viel het doek voor het Stille Zuie en werden alle woningen daar gesaneerd. De meeste bewoners, waaronder ook de eigenaar van de autospuiterij Hidde Gorter, waren inmiddels vertrokken. Hidde had daarvoor een pand aan de Quarlus van Uffordstraat betrokken..
Er werden in de zeventiger jaren verschillende pogingen ondernomen het geheel te behouden of te restaureren, maar dit bleek achteraf geen haalbare kaart. Onze dorpsdichter Nard Augustinus schreef nog de volgende regels:
   Bewaar dit beeld uit het verleden,
   Heus, er verdween reeds al te veel.
   Toe laat dit hart toch blijven kloppen,
   En laat de Kabeljouwsteeg heel.
[custom_frame_right shadow=”on”]
201304nieuw

Ondanks deze vlammende woorden van Nard verdween het Stille Zuie. Dit betekende nog niet geheel het einde, want binnen de werkgroep Kritisch Noordwijk onder leiding van Tim Boyenk werd vervolgens gesproken over nieuwbouw, waarin getracht zou worden min of meer dezelfde sfeer te behouden zoals die in het oude wijkje aanwezig was. Er werd een architect gevonden, die een opzet creëerde, die later zo werd uitgevoerd en nu nog bestaat, zie de opname van Roel Lindhout. Het is een karakteristieke buurt, die zeker geen kopie is van het voormalige Stille Zuie, maar toch een bepaalde sfeer ademt, zoals die vroeger aanwezig was.


Elke maand stelt Kees Verweij voor het Genootschap “Oud Noordwijk” een stukje samen over oud en nieuw Noordwijk onder de naam “Van Dam tot Wurft”.

de_Noordwijker.nl

Deel dit bericht